Zaprawa, Budownictwo

 

Zaprawa

Zaprawa budowlana jest mieszaniną wody i spoiwa z drobnoziarnistym kruszywem (najczęściej piaskiem) bądź innym wypełnieniem. Istotną własnością zaprawy jest wiązanie, czyli przejście ze stanu płynnego, plastycznego w stan stały.

Zaprawy w budownictwie wykorzystuje się m.in. do:

• łączenia ze sobą elementów (cegieł, elementów licujących ścianę z murem itd.);
• wypełniania spoin (równomierne przenoszenie obciążeń, uszczelnianie elementów budowli, ochrona przed wpływami atmosferycznymi, itd);
• produkcji wyrobów i elementów budowlanych (np. pustaków ściennych, stropowych, itp.).

W zależności od rodzaju użytego wyróżnia się zaprawy:

• cementowe - stosowane głównie przy murowaniu elementów mocno obciążonych, wykonywania posadzek, osadzania elementów stalowych (np. kotew, balustrad, krat), łączenia prefabrykatów (wypełniania spoin między nimi);
• wapienne - wolno twardniejące, wytrzymujące tylko do temperatury +500st.C, używane do tynków wewnętrznych, murów nadziemnych. Są raczej rzadko stosowane;
• cementowo-wapienne - stosowane najczęściej przy wykonywaniu robót murarskich i tynkarskich (zewnętrznych i wewnętrznych);
• cementowo-gliniane - obecnie rzadko stosowane do robót murarskich, wypraw tynkarskich, izolacji pionowej ścian piwnicznych, zbiorników w budownictwie wiejskim. Niegdyś stosowane w budownictwie szkieletowym (mur pruski);
• gipsowe - częściej stosuje się zaczyn gipsowy (mieszanina gipsu z wodą bez użycia kruszywa), używany do szpachlowania ścian, wypełnień ubytków w tynkach wewnętrznych, wyrobu elementów sztukaterii, płyt gipsowych i gipsowo-kartonowych. Zaprawy gipsowe z dodatkiem piasku stosuje się najczęściej do wewnętrznych wypraw tynkarskich;
• magnezjowe - obecnie nie stosowane.

Zaprawy specjalne:

• wodoszczelne (mogą mieć domieszki chemicznych środków uszczelniających, często nakładane pod ciśnieniem);
• ogniotrwałe (przygotowywane np. ze zmielonego proszku szamotowego);
• ciepłochronne (najczęściej cementowo - wapienne z dodatkiem lekkich kruszyw);

W celu modyfikacji właściwości zapraw stosuje się różne domieszki. Są to związki chemiczne (lub ich mieszaniny) dodawane w ilości nie większej niż 5 procent masy spoiwa.

Właściwości charakteryzujące zaprawy stwardniałe to:

• Wytrzymałość na zginanie;
• Wytrzymałość na ściskanie;
• Wytrzymałość na rozciąganie
• Nasiąkliwość;
• Wilgotność
• Gęstość objętościowa;
• Kapilarne podciąganie wody;
• Mrozoodporność;
• współczynnik rozmiękania;
• Przyczepność zaprawy do podłoża.

Artykuł wykorzystuje materiały: pl.wikipedia.org/wiki/Bruk; Licencja: GNU FDL