Eternit, Budownictwo

 

Eternit

Eternit jest azbestowo-cementowym materiałem budowlanym. Wykonywano z niego płyty pokryciowe na elewacje, dachy, rury, itp. Jest to stosunkowo lekki materiał odporny na warunki atmosferyczne, ogniotrwały, a także wytrzymały mechanicznie. Na świecie (również w Polsce) znany i używany był od początku dwudziestego wieku. W Polsce jego stosowanie upowszechniło się w latach siedemdziesiątych, głównie ze względu na niższą od dachówki ceramicznej cenę.

Wykorzystywanie eternitu jest obecnie zakazane w większości rozwiniętych państw świata i trwa proces jego usuwania. Największe niebezpieczeństwo eternitu występuje w czasie jego kruszenia (co w szczególności ma miejsce podczas usuwania pokryć eternitowych). Nieuszkodzone elementy z eternitu na budynkach są wciąż stosunkowo bezpieczne, chociaż wypłukiwane przez deszcz włókna mogą stanowić niebezpieczeństwo dla otoczenia.

Rozpad płyt (a za tym także włókien) następuje po ok. 20-50 latach od wyprodukowania, w zależności od technologii produkcji. Demontowaniem materiałów eternitowych powinny zajmować się wykwalifikowane firmy stosujące odpowiednio bezpieczne technologie, które nie narażają ludzi podczas wykonywania prac i nie skażają dodatkowo środowiska. Gruz eternitowy powinien być składowany w odpowiednio przygotowanych do tego celu miejscach.

Zawarte w eternicie włókna azbestowe mogą wywoływać pylicę, raka płuc, nowotwory międzybłoniaka opłucnej.

Artykuł wykorzystuje materiały: pl.wikipedia.org/wiki/Eternit; Licencja: GNU FDL