Okna i drzwi, Budownictwo

 

Cement

Cement to hydrauliczne spoiwo mineralne, otrzymywane przez wypalenie na klinkier i zmielenie surowców mineralnych (margiel lub wapień i glina) w piecu cementowym. Stosowany jest do przygotowywania zapraw cementowych, cementowo - wapiennych i betonów.

W zależności od składu klinkieru i sposobu produkcji, cementy dzielimy na:

• cement portlandzki - najczęściej stosowany, szary, sypki materiał, otrzymywany ze zmielenia klinkieru z gipsem i dodatkami hydraulicznymi. Wynalezienie cementu portlandzkiego przypisywane jest Anglikowi Josephowi Aspenowi, który w 1824 uzyskał patent na jego wyrób. Nazwa pochodzi od koloru otrzymanego cementu, który przypominał wynalazcy kolor skał w Portland.
• cement hutniczy - otrzymywany z klinkieru portlandzkiego, kamienia gipsowego i żużla wielkopiecowego. Cement ten jest bardziej odporny na działanie siarczanów niż cement portlandzki, jednak ma wolniejszy przyrost wytrzymałości w czasie. Stosuje się go w budownictwie związanym z ochroną środowiska.
• cement glinowy - otrzymywany przez zmielenie boksytu z wapieniem, stopienie i ponowne zmielenie mieszanki. Cechuje go szybki przyrost wytrzymałości w pierwszych dniach po użyciu, podwyższona odporność na działanie wyższych temperatur. Z uwagi na znaczne (wyższe niż dla cementu portlandzkiego) ciepło hydratacji (wydzielanie ciepła podczas reakcji wiązania) można stosować go podczas betonowania zimą (przy temperaturze do 10st. C) bez specjalnych zabezpieczeń.
• cement pucolanowy - cement otrzymywany z klinkieru portlandzkiego, pucolany i siarczanu wapnia. Najczęściej jest to: klinkier portlandzki, popiół lotny (popiół będący odpadem przy spalaniu węgla w elektrowniach) i gips. Cement pucolanowy posiada własności podobne do cementu hutniczego, czyli niskie ciepło hydratacji i większa odporność na działanie wód agresywnych (zwłaszcza na agresję siarczanową).
• cement żużlowy - ma właściwości i zastosowanie podobne do cementu hutniczego. Do grupy cementów żużlowych należą cement żużlowy bezklinkierowy (produkowany przez zmielenie żużli wielkopiecowych z dodatkiem gipsu, anhydrytu, wypalonego w temperaturze ok. 900st. C dolomitu oraz wapna hydratyzowanego. Ma ciemnozielony kolor) oraz cement żużlowo-gipsowy (produkowany przez zmielenie żużli wielkopiecowych, gipsu oraz klinkieru portlandzkiego. Odznacza się większą odpornością na działanie siarczanów i wód kwaśnych. Nie wolno stosować go do betonów zbrojonych (żelbetu), ponieważ powoduje korozję stali.)

Ze względu na sposób i szybkość wiązania wyróżniamy:

• cement ekspansywny - pęcznieje w okresie twardnienia. Istnieje kilka sposobów jego otrzymania (np. zmieszanie cementu portlandzkiego lub cementu glinowego z składnikiem ekspansywnym). Jest stosowany m.in. do zalewania ubytków, otworów na śruby w konstrukcjach betonowych.
• cement szybkotwardniejący - odmiana cementu portlandzkiego wysokiej wytrzymałości mechanicznej po stwardnieniu. Otrzymuje się go jak cement portlandzki, jednak dobór składników do produkcji ustala się w taki sposób, aby zawartość alitu była jak najwyższa. Beton wykonany z takiego cementu może być poddany obciążeniom nawet po 24 godzinach.
• cement tamponażowy - cement portlandzki charakteryzujący się małą szybkością wiązania w podwyższonej temperaturze. Jest stosowany w przemyśle naftowym do cementowania otworów wiertniczych.

Istnieją także inne spoiwa, które w swojej nazwie mają słowo cement:

Spoiwa powietrzne:

• cement anhydrytowy (cement Keena) - jest powietrznym spoiwem mineralnym, otrzymywanym ze zmielonego kamienia gipsowego z dodatkiem katalizatorów. Stosowany do wyrobu detali architektonicznych ze względu na biały kolor i łatwość polerowania powierzchni.
• spoiwo magnezjowe (cement Sorela) - materiał budowlany należący do spoiw mineralnych powietrznych. Otrzymywany jest z wapieni dolomitowych poddanych wypalaniu w temperaturze od 800 do 900st.C z dodatkiem chlorku lub siarczku magnezowego.

Spoiwa hydrauliczne:

• wapno hydrauliczne (cenent romański) - spoiwo hydrauliczne o barwie szarej lub żółtawej otrzymywane przez wypalenie w temperaturze od 900 do 1100st. C margli lub wapieni marglistych zawierających od 6 do 20proc. domieszek gliniastych lub wapieni krzemiankowych, zgaszenie ich na sucho (czyli dodanie niewielkiej ilości wody) i zmielenie. Zaprawy z wapna hydraulicznego mają niską wytrzymałość mechaniczną, przez to nie należą do często używanych spoiw. Niemniej stosuje się je do zapraw murarskich, murów fundamentowych, tynków narażonych na zawilgocenie, betonów o niewielkiej wytrzymałości i farb wapiennych.

Artykuł wykorzystuje materiały: pl.wikipedia.org, licencja: GNU FDL